Jedna opowieść.
Całkiem nowy
alfabet.

Dawno temu みeszkał sobie こt.

Nie był to jednak zwykły こt. Uwielbiał komputery, książki i podróże. Na imię miał みこ.

みこ miał pewien zwyczaj. Każdego ranka przygotowywał sobie かwę, siadał przy oknie i obserwował świat. Właściwie trudno było go sobie wyobrazić bez filiżanki かwy.

Pewnego dnia, kiedy みこ kończył swoją かwę, zauważył na stole dziwną かrtkę. Nie wiedział, skąd się tam wzięła.

Na かrtce narysowany był こt. Dokładnie taki jak みこ.

„To przecież ja!” — powiedział みこ.

Odwrócił かrtkę i zobaczył coś jeszcze.

Była to まpa.

Nie byle jaか まpa. Wyglądała na bardzo starą. Na środku まpy narysowano ogromny かmienny zamek.

„Co to za たjemnica?” — zastanawiał się みこ.

Nagle zauważył, że na odwrocie まpy znajduje się まły napis. Pomyślał, że もże powinien wyruszyć w podróż.

„もże znajdę tam inne こty? A もże nawet lepszą かwę?”

みこ spakował więc swoją まpę do とrebki. Do とrebki dorzucił かnapkę, ulubiony kubek i zapas かwy.

Zanim wyszedł, spojrzał jeszcze raz na まpę.

„な pewno coś mi umyka” — pomyślał.

なgle usłyszał pukanie do drzwi.

Za drzwiami stał drugi こt.

„Cześć, みこ! Jestem とも. Słyszałem, że wybierasz się na poszukiwanie たjemniczego zamku”.

みこ zdziwił się. Skąd とも wiedział o まpie?

„もże pójdziemy razem?” — zaproponował とも.

„Jasne! Z dwoma こtami każda たjemnica będzie łatwiejsza do rozwiązania”.

I tak みこ oraz とも wyruszyli w drogę.

Oba こty dotarły do lasu bardzo らno.

Tak らno, że słońce dopiero zaczynało wschodzić. とも szedł pierwszy, a みこ ねrwowo spoglądał na まpę.

„にgdy wcześniej nie byłem tak daleko od domu” — powiedział みこ.

„にgdy nie wiadomo, dokąd zaprowadzi nas dobra たjemnica!” — odpowiedział とも.

Na rozstaju dróg zauważyli drewniany drogowskaz. Był na nim rysunek こta, a pod rysunkiem napis ねこ.

„Zobacz!” — powiedział とも. „To japońskie słowo oznacza こta!”

みこ przyjrzał się napisowi ねこ. Zrozumiał, że sam jest ねこ, とも też jest ねこ, a każdy spotkany こt to kolejne ねこ.

Zaczęła zapadać のc. Dwaj przyjaciele musieli znaleźć miejsce do spania.

„Nie chcę spędzać całej のcy w lesie” — powiedział みこ.

„Ja też nie. Ale らno możemy ruszyć dalej”.

Niedaleko znaleźli niewielką restaurację. Na tablicy z menu widniało りsotto.

„O, uwielbiam りsotto!” — ucieszył się とも.

Zamówili dwa talerze りsotto i usiedli przy oknie. みこ przez cały czas zastanawiał się nad まpą.

„にgdy nie widziałem まpy, na której zaznaczono tylko jeden zamek” — powiedział.

„もże jutro dowiemy się, dlaczego jest taki たjemniczy”.

Następnego らnka oba ねこ ruszyły dalej.

あle już po kilku krokach wydarzyło się coś niezwykłego.

みこ い とも dotarli do まłego miasta, w którym wszystkie szyldy były napisane po japońsku.

„No pięknie” — powiedział みこ. „Nie znamy języka. Jak znajdziemy drogę?”

とも い みこ poszli więc do sklepu zapytać お pomoc.

う sprzedawcy leżała znajoma まpa, a obok stał duży komputer.

„Może sprzedawca coś wie お zamku?” — szepnął とも.

Sprzedawca wskazał palcem na えkran komputera.

Na えkranie znajdował się rysunek まłego domu. Pod domem widniał napis いえ.

„Popatrz, みこ. To chyba oznacza dom!”

Sprzedawca pokiwał głową.

みこ przyjrzał się jeszcze raz えkranowi. いえ oznaczało dom, ねこ oznaczało こta, a obok tych napisów widniała strzałka prowadząca w stronę gór.

„あle my szukamy zamku, nie domu!” — zaprotestował みこ.

とも wzruszył ramionami.

„もże właśにe ten まły いえ jest częścią たjemnicy?”

Sprzedawca usłyszał rozmowę i zapytał:

„なに?”

みこ spojrzał na niego zdziwiony.

Sprzedawca wskazał na まpę, ponownie powiedział „なに?” i wykonał gest pytania.

„Aha! Pyta, co to jest!” — domyślił się とも.

みこ い とも pokazali mu まpę. Sprzedawca uśmiechnął się, zapisał coś na かrtce i wskazał drogę.

Przed wyjściem みこ postanowił kupić coś do jedzenia.

Na talerzu leżała świeża さłatka, a obok niej pachnąca かnapka.

„Może weźmiemy さłatkę na drogę?” — zaproponował.

W sklepie znajdowało się również niewielkie pomieszczenie. Nad głowami podróżników wisiała lampa przykręcona do すfitu.

Pod すfitem stała wysoka półka.

Na półce leżał ogromny せr, butelka そku i jeszcze jedna さłatka.

„Tyle jedzenia! せr, そk, さłatka… A gdzie かwa?” — zastanawiał się みこ.

とも zajrzał za ladę.

Znalazł tam kucharza, który właśnie przecedzał zupę przez しto.

„Ciekawe, do czego potrzebne mu to しto” — powiedział.

Kucharz odłożył しto i podał im dwa talerze.

Na talerzach leżało すし.

„O, すし! Przecież to sushi!” — ucieszył się みこ.

Sprzedawca wskazał na kolejne danie. Pod obrazkiem ryby widniał napis さかな.

„Czyli さかな to ryba?” — upewnił się みこ.

Kucharz przytaknął.

みこ zjadł すし, とも spróbował さかな, a potem wspólnie wypili そk.

Kiedy wyszli ze sklepu, nad miastem rozciągało się piękne niebo.

Na kolejnym drogowskazie narysowano właśnie niebo, a pod nim napis そら.

„Czyli そら to niebo” — powiedział とも.

みこ spojrzał na そら, potem na まpę i wreszcie na swojego przyjaciela.

„Wiesz co? Jeszcze wczoraj nie potrafiłem przeczytać ani jednego japońskiego słowa. A teraz rozumiem ねこ, いえ, すし, さかな i そら!”

„To dopiero początek” — odpowiedział とも.

Po kolejnych kilku godzinach marszu dotarli do miasteczka, w którym znajdowało się きno.

Przed きnem wisiał plakat reklamujący くrs języka japońskiego.

„くrs japońskiego? もże powinniśmy się zapisać?” — zaproponował とも.

„Po co nam くrs, skoro już całkiem nieźle sobie radzimy?” — odpowiedział みこ.

Obok きna znajdował się sklep spożywczy. Kupili tam けfir i dwie かnapki.

みこ wypił swój けfir, ale とも nie przepadał za けfirem.

Nagle z きna dobiegł ogromny はłas.

„Co to za はłas?!” — zdenerwował się みこ.

Okazało się, że właśnie rozpoczął się film. Na plakacie napisano, że przedstawia niezwykłą ひstorię pewnego podróżnika.

„To musi być ciekawa ひstoria” — pomyślał とも.

Weszli więc do きna.

Na えkranie pojawił się ogromny niedźwiedź. Pod niedźwiedziem widniał napis くま.

Obok くま stało pudełko z napisem はこ.

Niedźwiedź otworzył はこ i wyjął z niego まłą かrtkę.

Na かrtce narysowany był człowiek, a pod nim napis ひと.

„くま to niedźwiedź, はこ to pudełko, a ひと to człowiek!” — zrozumiał みこ.

W następnej scenie くま podał はこ człowiekowi.

ひと otworzył はこ i znalazł w nim まpę.

みこ い とも spojrzeli na siebie. W filmie pojawiła się przecież niemal taka sama まpa, jaką mieli ze sobą!

Po seansie postanowili natychmiast ruszyć dalej.

Na wyjściu z きna zauważyli まłą wiewiórkę. Obok znajdowała się tabliczka z napisem りす.

„Patrz, jeszcze jedno zwierzę! Najpierw ねこ, potem くま, a teraz りす”.

Wkrótce zrobiło się zimno. とも znalazł na ławce stare ふtro.

„みこ, zobacz! Ktoś zostawił ふtro!”

Przyjaciele zostawili ふtro na miejscu i skierowali się do pobliskiego ほtelu.

Z wieży obok ほtelu rozbrzmiewał głośny へjnał.

„Najpierw はłas w きnie, teraz へjnał. Czy w tym まłym mieście nie można znaleźć odrobiny ciszy?” — narzekał みこ.

とも uciszył go.

„ちcho! Próbuję przeczytać ten napis!”

Na ścianie ほtelu wisiał plakat ostrzegający przed つnami.

„つnami? Przecież to japońskie słowo!” — zauważył とも.

„Wiem, co oznacza つnami. Ale zdecydowanie nie chcę go zobaczyć”.

W ほtelu kupili coś na kolację. Sprzedawca zaproponował im niewielkie ryżowe ciasteczka.

Na opakowaniu napisano もち.

„もち? Brzmi znajomo. Może spróbujemy?” — zapytał みこ.

もち okazało się bardzo smaczne.

Podczas kolacji przyjaciele znaleźli nową wskazówkę. Na ścianie wisiał obraz przedstawiający statek. Pod statkiem znajdował się napis ふね.

Obok obrazu była まpa pobliskiego portu.

„Skoro ふね to statek, a na naszej まpie znajduje się port, もże właśnie tam powinniśmy się udać?” — zastanowił się とも.

Kiedy dotarli nad morze, była już のc.

Nad wodą świecił księżyc.

Na nabrzeżu znajdowała się まła tablica z narysowanym księżycem i napisem つき.

Obok つき narysowano kilka gwiazd. Pod gwiazdami widniał napis ほし.

みこ patrzył na つき i ほし. W oddali widział ふね, na którym podobno można było dopłynąć do たjemniczego zamku.

„あle piękne niebo” — westchnął.

„Rzeczywiście. もże jutro znajdziemy nasz zamek?” — powiedział とも, wskazując go na まpie.

Na nabrzeżu znajdowała się stara budka. Z jej ściany wystawała pęknięta るra.

„Uważaj na tę るrę!” — ostrzegł とも.

Obok るry wisiał plakat przedstawiający ogromnego れkina.

„Widziałeś kiedyś takiego れkina?” — zapytał みこ.

„Nie, i chyba nie chciałbym spotkać れkina podczas podróży ふね”.

Przed budką stał stary ろwer.

Był to najdziwniejszy ろwer, jaki みこ kiedykolwiek widział. Miał trzy koła, ogromny koszyk i dzwonek w kształcie ryby.

Na koszyku ろweru ktoś napisał しろ. Obok narysował zamek.

Teraz みこ potrafił odczytać cały napis.

„しろ! To przecież zamek, którego szukamy!”

Przy ろwerze siedział starszy człowiek, który właśnie jadł やbłko.

みこ przyjrzał się jego やbłku.

„Przepraszam, czy wie pan, którędy można dotrzeć do しろ?”

Człowiek wskazał na niewielką ゆrtę stojącą obok portu.

W ゆrcie sprzedawano świeży よgurt.

„Mamy szukać zamku w ゆrcie, w której sprzedają よgurt?” — zdziwił się とも.

みこ poprawił swoją とrebkę i położył przednią わpę na まpie.

Tak, わpę. Polskie „ł” w słowie „łapa” brzmi mniej więcej jak japońskie „w”, dlatego ła można oddać przez わ.

みこ wskazał わpą miejsce, do którego prowadziła まpa.

Za ゆrtą płynęła rzeka. Na drogowskazie prowadzącym do rzeki widniał napis かわ.

„かわ?” — zastanawiał się とも.

„Zobacz, napis かわ stoi dokładnie przy rzece. To pewnie znaczy rzeka”.

みこ uśmiechnął się.

„Całe życie szukałem dobrej かwy, a teraz znalazłem かわ!”

Poszli wzdłuż かわ, aż dotarli do podnóża ogromnej góry.

Na drogowskazie pod rysunkiem góry znajdował się napis やま.

„Czyli やま oznacza górę!” — powiedział とも.

Na szczycie やま leżał śnieg. Obok rysunku śniegu napisano ゆき.

みこ spojrzał na やま i pokrywający ją ゆき.

„Jeszcze przed chwilą byliśmy nad ciepłym morzem, a teraz mamy ゆき. Co za たjemnicza wyspa!”

Zaczynała się のc.

Na kolejnym drogowskazie znajdował się napis よる, a obok rysunek księżyca i gwiazd.

„よる to chyba noc” — zauważył とも.

Nad やま świeciły つき i ほし.

Podróżnicy zrozumieli, że przed nadejściem よる muszą znaleźć しろ.

W końcu dostrzegli jego wieże.

„Udało się! Znaleźliśmy しろ!”

みこ い とも weszli przez ogromną bramę.

Na drzwiach wisiała kartka informująca, że てmatem dzisiejszej wystawy jest podróżowanie po Japonii.

„To przecież idealny てmat dla nas!” — powiedział みこ.

W pierwszej sali znajdowały się piękne, stare めble.

Jedne めble były drewniane, inne wykonane z かmienia. Obok めbli stały まłe stoliki.

Z kolejnej sali dobiegała przyjemna むzyka.

„Uwielbiam taką むzykę!” — powiedział とも.

W środku stały wygodne fotele. Nie było tutaj miejsca na ぬdę, ponieważ w każdej sali znajdowała się jakaś nowa たjemnica.

„Nie będziemy się tutaj ぬdzić” — stwierdził みこ.

Na stole przygotowano poczęstunek. Każdy mógł wziąć sobie owoce, a みこ wybrał baなん.

„Baなん!” — zaśmiał się とも. „Widzisz, jak wiele potrafimy już przeczytać?”

Obok baなん leżał まły telefoん.

みこ podniósł telefoん. Na えkranie znajdował się rysunek książki.

Pod rysunkiem napisano ほん.

„ほん to książka” — domyślił się みこ.

Na półce rzeczywiście leżało kilka ほん.

みこ otworzył pierwszą ほん. Była pełna kolorowych obrazków.

Na pierwszym obrazku narysowano ねこ siedzącego przy oknie.

Na drugim znajdował się pies, pod którym napisano いぬ.

„Aha, więc ねこ to こt, a いぬ to pies!”

Na trzecim obrazku znajdowały się owady, podpisane słowem むし.

Podróżnicy oglądali ほん przez kolejne kilkanaście minut.

Na następnej stronie zobaczyli ねこ, いぬ i くま stojących na plaży.

Nad plażą widniał napis うみ.

„To morze! うみ to morze!” — powiedział みこ.

Wkrótce na えkranie telefonu pojawiła się wiadomość.

Wiadomość zawierała tylko jedno słowo:

にほん

Pod spodem znajdowała się mapa Japonii.

„Oczywiście!” — ucieszył się とも. „にほん to Japonia!”

みこ zamknął ほん i rozejrzał się po sali.

Na ścianach znajdowały się obrazki ねこ, いぬ, さかな, くま, りす i むし.

Na półkach leżały ほん, a za oknem widział かわ, やま oraz ゆき.

Nagle zrozumiał coś niezwykłego.

Jeszcze niedawno wszystkie te znaki wyglądały jak przypadkowe zawijasy.

A teraz czytał je bez większego wysiłku.

みこ znalazł ostatnią ほん.

Nie było w niej ani jednej まpy. Nie było też żadnych wskazówek prowadzących do skarbu.

Zamiast tego ktoś zapisał krótką ひstorię.

Na pierwszej stronie znajdował się rysunek みこ czytającego książkę.

Pod nim widniało zdanie:

みこ は ほん を よむ。

Zwróć uwagę na dwie drobne osobliwości japońskiego. Znak は, który znasz już z はłasu, jako partykułę tematu czyta się wa, a nie ha. Natomiast nowy znak を wymawia się o. W tym zdaniu wskazuje on książkę jako to, co jest czytane.

Całe zdanie znaczy: Miko czyta książkę.

Na kolejnej stronie narysowano とも zamawiającego sushi.

とも は すし を たのむ。

Na następnej みこ patrzył na statek.

みこ は ふね を みる。

A potem とも obserwował rybę.

とも は さかな を みる。

みこ zaczął się uśmiechać. To było znacznie prostsze, niż się spodziewał.

Otworzył ostatnią stronę.

Tym razem znajdował się na niej dłuższy tekst, zapisany wyłącznie hiraganą.